ျမတ္ဗုဒၶပြင့္ထြန္းေတာ္မူလာတာက လူေတြကိုကယ္တင္ဖို႔လာတာမဟုတ္ဘူး။ လူသားေတြကို မိမိတို႔ရရွိထား
တဲ့ဘ၀ရဲ႕ သဘာ၀အမွန္ကို အမွန္အတုိင္းသိျမင္နားလည္ေအာင္ ဉာဏ္မ်က္စိကိုဖြင့္ေပးဖုိ႔ ပြင့္ေတာ္မူ လာျခင္းျဖစ္
တယ္။ ၿပီးေတာ့ လူသားမ်ားသည္ မိမိတို႔အေနနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕ ဘ၀ခ်မ္းသာအစစ္ကိုရရွိဖုိ႔အတြက္ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆုိတာကို အဆံုးအမျပဳဖုိ႔ ပြင့္ေပၚလာတာသာျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ကုိယ္က်င့္သီလသေဘာဟာ ဘယ္ပညတ္ေတာ္ေတြအေပၚမွာမွ အေျခစိုက္ထားတာမဟုတ္ဘူး။ လူေတြ မလိုက္နာ လုိ႔မရဘူး၊ မျဖစ္မေနလုိက္နာရမယ္ဆိုတဲ့ အမိန္႔အာဏာလည္းမပါဘူး။ မိမိဘာသာေရြးခ်ယ္လိုက္နာက်င့္ႀကံမႈႈအေပၚမွာသာ အေျခခံတယ္။
    အက်င့္သီလသေဘာဟာ ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ လက္ေတြ႕က်က် နိဗာန္မဂ္ဖုိလ္ျဖစ္တဲ့ အႏိၲမခ်မ္းသာစစ္ကို ပို႔ေဆာင္ေပးတဲ့ ပဓာနက်တဲ့ ကိစၥတစ္ရပ္ျဖစ္တယ္။ ဘ၀ဆင္းရဲခပ္သိမ္းက လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း အမွန္ ျမတ္
နိဗာန္သုိ႔ ေရွး႐ႈသြားရာလမ္းမွာ လူတုိင္းဟာ မိမိတို႔ျပဳသမွ် ေကာင္းမႈ၊ ဆုိးမႈ၊ အက်ဳိးရွိမႈ၊ အက်ဳိးမဲ့မႈအားလံုးအတြက္ တာ၀န္ရွိသူျဖစ္တယ္။ လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ မိမိတို႔ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အားကိုးစရာ မရွိဘဲ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္သာ အားကိုးၿပီး ကုိယ္တုိင္ ဉာဏ္၊၀ီရိယစုိက္ထုတ္လုပ္ေဆာင္ၾကရမွာျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈ၊ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ကယ္တင္မႈသေဘာဟာ မိမိကုိယ္တုိင္ ကုိယ္က်င့္သီလ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္မႈအေပၚမွာ အေျခခံတယ္။