မေရတြက္ႏုိင္ေအာင္မ်ားလွတဲ့ အတိတ္ဘ၀ေတြမွာ ေမြးခဲ့ၾက၊ ေသခဲ့ ၾကရတယ္ဆိုတာကို သိျမင္နားလည္ၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ဟာ တျဖည္းျဖည္းေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို တပ္မက္တဲ့ ေလာဘတဏွာေတြ ေလ်ာ့ပါးလာမွာျဖစ္ တယ္။ အဲဒီအဆင့္ကိုေရာက္ရင္ ဘယ္နတ္ကမွ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို အကူအညီမေပးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ အဆင့္ကိုေရာက္ရင္ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး လုပ္ၾကရေတာ့မွာျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တို႔ဟာ ေလာကီစည္းစိမ္ေတြကို
ခံစားရဖို႔အတြက္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတာမဟုတ္ေတာ့လို႔ပဲျဖစ္တယ္။ ေလာကႀကီးရဲ႕ အၿမဲ မရွိ၊ အေျပးအလႊားေျပာင္းလဲျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အနိစၥတရားႀကီး၊ အနိစၥသဘာ၀ႀကီးကိုသိနားလည္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အဖို႔ ေလာကီစည္းစိမ္ ခ်မ္းသာေတြအေပၚမွာ တပ္မက္စဲြလမ္းစိတ္ကို ေလ်ာ့နည္းပေျပာက္ေအာင္ အားထုတ္ေနရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာသူ႔မွာ ရရွိထားတဲ့ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြကို ကံမေကာင္းအေၾကာင္း မလွတဲ့ လူသားေတြကိုပါ ခဲြေ၀သုံးစဲြႏုိင္ေအာင္ ေပးေ၀စြန္႔ႀကဲတတ္တယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အမ်ားေကာင္းစားေရး၊ အမ်ားသက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအတြက္ မွ်ေ၀ခံစား အက်ဳိးျပဳႏုိင္ၾကတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္အားထုတ္ခဲ့လို႔ သဗညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို ရရွိၿပီးတဲ့အခါ၊ သူရခဲ့တာ သူ႔ကိုယ္က်ဳိးတစ္ခုတည္းအတြက္သာ အသုံးမျပဳဘဲ ေလာကတၳစရိယေလာကေကာင္း က်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖို႔အတြက္ ၄၅ ၀ါပတ္လုံးလူေတြအတြက္ သာမက နတ္ေတြ၊ ျဗဟၼာေတြ အက်ဳိးအတြက္ပါ အသုံးျပဳေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ့တယ္။
