Opinion

(တစ္)

တာခ်ီလိတ္သို႔ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း ေဒသခံ စာေပခ်စ္သူမ်ားက ခရီးေရာက္မဆုိက္ ႏွင္းအပ္လုိက္သည့္ လက္ေဆာင္မွာကား စာအိတ္ကေလး တစ္အိတ္စီပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဘာမ်ားပါလိမ့္။ အခုပဲ တာခ်ီလိတ္ေလဆိပ္ကိုဆင္း၊ အခုပဲ ရွမ္း႐ိုးရာ အုိးစည္ဗုံေမာင္းတို႔ႏွင့္ႀကိဳဆို၊ အခုပဲ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ လာအို သုံးပြင့္ဆုိင္ ေရႊႀတိဂံေဒသ၏ၿမိဳ႕ေတာ္ တာခ်ီလိတ္ကို ၿမိဳ႕တစ္ပတ္လွည့္လည္ျပသ၊ အခုပဲ ဟိုတယ္ရွိရာဆီျပန္ေရာက္၊ အခုပဲ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ ေရမိုးခ်ဳိးလို႔မွ ၿပီးလုၿပီးခင္ကေလးရွိေသး...ေရာ့ ဆရာတို႔အတြက္ဟုဆိုကာ လက္ထဲကိုယ္စီ ေရာက္လာၾကသည္က စာအိတ္ေပါက္စကေလးေတြပါ။ ၀ဏၰသိန္းသန္း သတၱဳကုမၸဏီ၏ ခရီးဦးႀကိဳလက္ေဆာင္တဲ့။

ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ဆုိတာ
ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ (UVR) ဆုိတာ ေနမင္းႀကီးမွ  ထုတ္လႊတ္လုိက္တဲ့ လွ်ပ္စစ္သံလုိက္လႈိင္း(ေရာင္ျခည္) ေတြထဲမွာ ေရာေႏွာပါလာတဲ့ စြမ္းအင္ျမင့္မားတဲ့ လွ်ပ္စစ္သံလုိက္လႈိင္းမ်ားကုိ ေခၚျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီခရမ္းလြန္ UVR(Ultra violet Rays) ေရာင္ျခည္ေတြထဲမွာ UVA(315-400nm),UVB(280-315nm) and UVC(100-280 nm) rays ဆုိၿပီး လႈိင္း(၃)မ်ဳိးပါရွိ
ပါတယ္။ လႈိင္းအလ်ားအတုိဆုံးျဖစ္တဲ့ UVC ေရာင္ျခည္ေတြဟာ စြမ္းအားအျမင့္မားဆုံးျဖစ္ၿပီး သူတုိ႔အားလုံးကို ကမၻာ့ေလထုအတြင္းရွိ အုိဇုန္းအလႊာက ကမၻာေျမဆီမေရာက္လာေအာင္ အကာအကြယ္ေပးထားပါတယ္။ UVA ေရာင္ျခည္အားလုံးနဲ႔ UVB ေရာင္ျခည္ေတြရဲ႕ ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္းခန္႔ဟာ ကမၻာေျမျပင္ကိုေရာက္ရွိလာႏုိင္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လူ သားမ်ားအားလုံးအတြက္ အေရးအႀကီးဆုံး UVR အမ်ဳိးအစားမ်ားကေတာ့ UVA အုပ္စုနဲ႔ UVB အုပ္စုတုိ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။ UVR ေတြဟာ လူ႔ခႏၶာကုိယ္အတြက္ Vitamin D ကုိ ထုတ္လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ အာနိသင္အက်ဳိး ရရွိေစႏုိင္သလုိ လြန္လြန္ကဲကဲ က်ေရာက္မယ္ဆုိရင္လည္း ခႏၶာကုိယ္အတြက္ အေရျပား၊ မ်က္စိနဲ႔ ခုခံအားက်ဆင္းမႈစတဲ့ ေရာဂါမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစႏုိင္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူတို႔သည္ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ အၾကင္နာတို႔ျဖင့္ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ထံုမြမ္းထားေသာ ႏွလံုးသားမ်ားကို ကိုယ္ စီထာ၀စဥ္ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသူေတြျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ဖူးခဲ့ၾကသည့္ ႏိုင္ငံျခားသားတို႔က စာတစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႕ျဖင့္ တေလးတစားပင္ မွတ္တမ္းျပဳခဲ့ၾကရဖူးေလသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔အတြက္ အလြန္တရာဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ ျဖစ္ေလ၏။

ေပါင္ခ်ိန္ရဲ႕ဇာတိ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ယခု ေရာက္ရွိေနရာ ဟယ္ေဖးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးစဥ္၏ ေနာက္ဆံုးစခန္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဟယ္ေဖးသည္ အန္းေဟြးျပည္နယ္၏ အလယ္တည့္တည့္ေလာက္တြင္ ရွိသည္။ ျပည္နယ္အတြင္း အႀကီးဆံုးၿမဳိ႕ျဖစ္သလို ျပည္နယ္ၿမဳိ႕ေတာ္လည္း ျဖစ္သည္။

တေလာေလးဆီက ကၽြန္ေတာ္ ပညာေရးဌာနမွာရွိစဥ္ စိတ္တူေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ဦးႏွင့္ အေ၀းေျပးကား၀င္းတစ္ခုမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျပန္ေတြ႕သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ထြက္သည့္ႏွစ္မွာပဲ အျခားၿမဳိ႕တစ္ၿမဳိ႕သို႔ ရာထူးတိုးျဖင့္ ေျပာင္းသြားသူျဖစ္သည္။ Born Teacher ဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ ဆရာဘ၀ကို ႏွစ္ၿခဳိက္ေပ်ာ္ပိုက္သူ၊ ေက်ာင္းသားေတြအၾကား စာသင္အလြန္ေကာင္းသည္ဟု ေက်ာ္ၾကားသူျဖစ္၏။ စိတ္ခ်င္းတူသူမို႔ ငယ္ေပါင္းေတြမဟုတ္ေသာ္လည္း သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္တဲြျဖစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အလုပ္ကထြက္၊ သူကလည္း တျခားၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းဆိုေတာ့ ေ၀းသြားခဲ့ၾကသည္။

(တစ္)

ႏိုင္ငံေက်ာ္ကဗ်ာဆရာႀကီး “တင္မိုး”က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။ “ဧည့္သည္ႀကီး”ဆိုသည့္ကဗ်ာ။

“ေဆးလိပ္လည္းတို
ေနလည္းညဳိၿပီ
ငါ့ကို ျပန္ပို႔ၾကပါေလ” တဲ့။

ႏုိင္းႏုိင္း(SEAPA)

The New York Times, TheWashington Post နဲ႔ The Wall Street Journal ဆိုတဲ့ သတင္းကုမၸဏီႀကီးေတြေလာက္ တျခားဘယ္ကုမၸဏီမွ “သတင္းအခ်က္အလက္ ေဖာက္ထြင္းသူခိုး” (ဟက္ကာ- Hacker) ေတြကို ဆဲြေဆာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိပါဘူး။ ဘယ္ကုမၸဏီမွလည္း သူတို႔ေလာက္ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး အဆင့္ျမင့္ ကြန္ပ်ဴတာလံုၿခံဳေရးအတိုင္ပင္ခံေတြ ခန္႔ထားႏိုင္တာမ်ဳိး မရွိေသးပါဘူး။ ခုတေလာကေလးမွာ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့တဲ့ The Times န႔ဲ တျခားအေဖာက္ထြင္းခံလိုက္ရသူေတြ လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခ်က္ေတြအရ ေန႔စဥ္ သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ အယ္ဒီတာေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ကာကြယ္ႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္း၊ သင္ခန္းစာေတြမ်ား ထုတ္ယူႏိုင္ဖြယ္ရွိႏိုင္သလား။

ျမန္မာ့လယ္ယာေျမမွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး တုိင္းျပည္တာ၀န္၊ လူ႔တာ၀န္၊ ေလာကတာ၀န္ေတြ ထမ္းေနသူေတြ ရွိေလ၏။ ထုိသူတို႔ကို လယ္သမား၊ ယာသမား၊ ကိုင္းသမား၊ ေတာင္ယာသမားဟု ေခၚေလသည္။

(တစ္)

တစ္ေန႔ တပည့္မေလးတစ္ေယာက္၏ အိမ္သုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားပါသည္။ တစ္အိမ္လံုး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔။ တပည့္မက မီးဖိုေခ်ာင္တစ္ေနရာ၌ ခ်က္ဖို႔ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ခင္းက်င္းေနဆဲျဖစ္ရာ သူ႔ေဘးနားဆီမွာက ႏႊာထားသည့္ ၾကက္သြန္အျဖဴအနီမ်ား၊ ေထာင္းလက္စ င႐ုတ္ဆံုတစ္လံုး၊ သင္ထားႏႊင္ထားသည့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္တခ်ဳိ႕၊ ခုတ္ထစ္နယ္ဖတ္ထားသည့္ သားငါးမ်ားစြာႏွင့္ ႐ႈပ္ပြ၍ေနပါသည္။ အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းထဲတြင္ကား ေလးငါးႏွစ္သားအရြယ္ သူ႔သားေတာ္ေမာင္ ေပါက္စ။ ၿငိမ္သက္လို႔။ တိတ္ဆိတ္လို႔။ ေၾသာ္... ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေပမေပါ့။ Dream Bed ေပၚ၌ ပက္လက္လွန္ကာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဆီသို႔ အာ႐ံုစူးစိုက္၍ ေနေပသကိုး။ ကေလးလက္ထဲမွာက Remote Control မ်ဳိးစံု။ ျပည္တြင္းျပည္ပ၊ လိုင္းေပါင္းစံုကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျပာင္းၾကည့္ေနလိုက္၊ ေအာက္စက္ထဲသို႔ အေခြထည့္ကာ ၾကည့္ေနလိုက္ႏွင့္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္က ေပၚထြက္ေနသည့္ အသံခပ္သဲ့သဲ့မွတစ္ပါး ဘာသံမွမရွိ။ ဘာလႈပ္ရွားမႈမွမရွိ။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ ဣေႁႏၵႀကီးမားစြာ။

တစ္ခါတစ္ခါ၌ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့ဖူးေၾကာင္းေတြကို ေျပာမကုန္ လြမ္းမကုန္ေအာင္ ရိွေနတတ္ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္ႀကီး မည္မွ်ေလာက္ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ခဲ့ဖူးသည့္အေၾကာင္း၊ မဂၤလာဒံုေလဆိပ္ႀကီးက အာရွမွာ ဘယ္သို႔..၊ ျမန္မာ့ဆန္က ကမၻာ့ေစ်းကြက္မွာ ဘယ္ခ်မ္းသာ..၊ ျမန္မာ့ကၽြန္းေရႊ၀ါကဘယ့္ႏွယ္..၊ ျမန္မာ့ေက်ာက္သံပတၱျမားက ဘယ္ပံု.. စသည္ျဖင့္ ႐ုပ္၀တၳဳေတြအေၾကာင္း တမ္းတလြမ္းေမာလို႔ မဆံုးႏိုင္ခဲ့။ ေတြးမိတိုင္း လြမ္းေလာက္စရာျဖင့္ေတာ့လည္း တကယ္ေကာင္းပါသည္။

7daynewsjournal.com

Most View